Forum > Δημόσιο βήμα

Η ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ .... part 3

<< < (3/6) > >>

k1kostas:

ΙΤ ΗΑPPENS & IT'S A REAL STORY

Μια φορά και έναν καιρό, τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, υπήρχε ένας έλληνας πράκτορας της Στάζι. Έξυπνος άνθρωπος και διορατικός. Η αποστολή του ήταν να μαζεύει πληροφορίες στο πεδίο της βιομηχανικής κατασκοπίας. Στην Ελλάδα έγινε μεγάλος και τρανός. Με τα λεφτά της Στάζι έστησε επιχειρήσεις, λάδωσε πολιτικούς, κατάφερε να ελέγχει πολιτικά κόμματα. Έξυπνος όπως ήταν κατάλαβε γρήγορα πως πρέπει να δουλέψει για τον εαυτό του.

Άπλωσε τα πλοκάμια του στον κρατικό μηχανισμό, όχι μόνο για να μαζεύει πληροφορίες, αλλά για να μαζεύει λεφτά. Το κράτος δούλευε γι αυτόν και αυτός για το κράτος. Έγινε ο επίσημος κρατικός προμηθευτής. Ζούσε αυτός καλά και αυτοί καλύτερα, αλλά το Τείχος του Βερολίνου έπεσε. Ο έξυπνος αυτός άνθρωπος βρέθηκε στην μέση του τυφώνα. Προσπαθούσε να μην αποκαλυφθεί, γιατί θα σήμαινε την καταστροφή
 
Και τότε άρχισαν οι εκβιασμοί. Οι πρώην σοβιετικοί σύντροφοι ήξεραν ποιος είναι . Το ίδιο και οι αμερικάνοι. Άρχισαν λοιπόν να του παίρνουν την περιουσία για να μην τον αποκαλύψουν. Οι Ρώσοι του πήραν τις επιχειρήσεις και οι αμερικάνοι μετρητά και τα μυστικά του.
 
Οι αμερικανοί για να είναι σίγουροι πως θα δουλεύει γι αυτούς, έριξαν δίπλα του μια κυρία, εκπαιδευμένο και έμπιστο άνθρωπο, που το έπαιζε τεχνοκράτης. Την είχαν βάλει παλιότερα δίπλα σε πολιτικούς και επιχειρηματίες και είχε αποδειχθεί πολύ αποτελεσματική
 
Συνέχισε λοιπόν αυτός να περνά καλά αλλά αυτοί ήθελαν να περνούν καλύτερα. Έτσι την κυρία αυτή την έκαναν πολιτικό. Όχι σε κάποιο μεγάλο κόμμα όπου θα μπορούσε άνετα, αλλά σε ένα μικρό ακραίο,που θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στις μετέπειτα εξελίξεις.
 
Τα χρόνια περνούσαν. Ο πράκτορας της Στάζι ξεκίνησε να κάνει άλλες δουλειές και πήγαινε καλά. Δεν πήγαινε όμως η χώρα. Την είχαν ξεζουμίσει επιχειρηματίες και πολιτικοί σαν αυτόν. Έτσι ήρθε η κρίση. Η κυβέρνηση της χώρας έτρεξε σε δανειστές που ήθελαν να της πιουν το αίμα. Μεγάλα παιχνίδια παίζονταν με την κερδοσκοπία, αφού κομμάτι των πολιτικών και των τραπεζιτών τζόγαραν εναντίον της χώρας.
 
Η κυβέρνηση έτρεχε πανικόβλητη. Ο κόσμος έφτασε στα όριά του. Έγιναν μεγάλες συγκεντρώσεις. Οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους. Για πρώτη φορά καταλάβαιναν πως ήταν ώρα να αλλάξουν. Κανένας όμως δεν ήξερε πώς και προς τα πού. Η κυβέρνηση προσπάθησε να περάσει κι άλλα μέτρα γιατί έτσι απαιτούσαν οι δανειστές. Δεν τα κατάφερε. Έγινε μια πρωτοφανής κινητοποίηση. Ο κόσμος αμήχανος τα ήθελε όλα και τα ήθελε εκείνη τη στιγμή. Τα κόμματα λούφαζαν. Ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να πάει σε εκλογές.
 
Στις εκλογές όπως ήταν αναμενόμενο το κόμμα που κυβερνούσε έχασε. Πρώτη δύναμη βγήκε το αντίπαλο κόμμα αλλά δεν μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση. Ρυθμιστικός παράγοντας έγινε το μικρό ακραίο κόμμα στο οποίο είχε πάει η κυρία που είχαν βάλει οι αμερικάνοι στον επιχειρηματία. Αυτή κινούσε τα νήματα. Γι αυτό είχε πάει άλλωστε σε αυτό το μικρό κόμμα και όχι σε κάποιο μεγάλο. Οι αμερικανοί κερδοσκόποι έβγαλαν περί τα 150 δισεκατομμύρια από την κατάρρευση της Ελλάδας. Ήταν η ώρα της ΝΙΚΗΣ. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς προσπαθούσαμε να μην πεθάνουμε.
 

k1kostas:
Τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επιτευξη του στοχου 

k1kostas:
MIA ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ '80..

 Το Έμπασυ στο Κολωνάκι παίζει Σταμάτη Γαρδέλη και Στάθη Ψάλτη.Ο Νίκος Αναστόπουλος κάθεται στο Ντα Κάπο και πίνει το 13ο καπουτσίνο,
όταν ένα Datsun γεμάτο καρέκλες σταματά στη μέση της πλατείας.Από μέσα βγαίνει ένας τύπος Σάντα Μπάρμπαρα (το πολύ Μπράχάμι),50ρης,
με χρυσό ρόλεξ,χρυσό δαχτυλίδι με μαύρη πέτρα,φα-καντόρο στο λαιμό και δυο ολόχρυσα δόντια που λάμπουν στο μεσημεριανό ήλιο.

Ο Κώστας ο τροχονόμος,διορισμένος το '81 από τον Δροσογιάννη τον υπουργό,αρχίζει να φωνάζει:
-Που παρκάρεις εδώ ρε φίλε,απαγορεύεται δε βλέπεις;
Και την ώρα που είναι έτοιμος να του ρίξει την κλήση,του πασάρει o γύφτος στη ζούλα μιά πεντοχιλιαρικούμπα ο τζίψι:
-Για το καφεδάκι.Και πού 'σαι γαλονάτο μπαλαμό,να μου προσέχεις την κούρσα και το εμπόρευμα νταξ; Και τότε όλο το Κολωνάκι μένει με ανοιχτό
το στόμα.
Απ' τη δεξιά πόρτα του Datsun ξεπροβάλλει μιά ξανθιά αλφαδιασμένη δίμετρη,με ψηλές μαύρες γόβες,ξώπλατο,ξώβυζο,σχιστό ζαρτιεράτο και δικτυωτό από μέσα.Ααααβάδιστα αββασάνιστα φιδίσιο κορμί.Μπροστά της η Πίππα Μίντλετον δεν πιάνει μία.

Ο Νίκος ο Αναστόπουλος αφήνει τον 18ο καπουτσίνο κι αναρωτιέται:-Πού το χτύπησε τέτοιο "παιδί" ο τζίψι; Να σκίσω τα Βερσάτσε μου.
Να μη μακρυγορώ,μπαίνουν χεράκι-χεράκι σε ένα από τα γνωστά κοσμηματοπωλεία του Κολωνακίου.
-Τι θα επιθυμούσε ο κύριος; Ρωτάει με λίγο Κολωνακιώτικο φλέγμα ο κοσμηματοπώλης.
-Άκου μπαλαμό μάστορη,τέλω να κάνει ένα ντώρο στο κοπέλα.Ένα περιντέραιο μαλαματένιο να χει ντιαμαντάκι σπέσιαλ.
-Οτι επιθυμείτέ αγαπητέ κύριε,αλλάζει ύφος ο μάστορης μπαλαμός κι ανοίγει μια κασετίνα:
-Αυτό πως σας φαίνεται; Η τιμή του βέβαια είναι γύρω στο 1.500.000 δραχμές.
-Μα τι λέει κύριος; Τα παίρνει ο γύφτος.Είπα τέλω το καλύτερο που έχεις! Πιάσε κάτι άλλο! Με τα πολλά βρίσκουν το επιθυμητό κόσμημα.
-Αυτό είναι το πιό ακριβό κόσμημα για το λαιμό που έχουμε αγαπητέ μου.Είναι χειροποίητο από ατόφιο χρυσάφι,με λεπτά ακατέργαστα διαμάντια
και τιμάται στα 30.000.000 δραχμές.
-Σσσσσσσσωραίος,αναφων​εί όλος ικανοποίηση ο αθίγγανος.Φόρα το μωρό μου και πες μου αν σου αρέσει.
Τρελαίνεται η μικρή τσαπερδονοκωλοσφυρίχτρα καλλονή και συναινεί.

Τότε βγάζει ο γύφτος μια επιταγή 30 εκατομμυρίων δραχμών κι άλλη μία 5 εκατομμυρίων δραχμών.Και την αφήνει μπροστά στον τρελαμένο κοσμηματοπώλη.Η δεύτερη επιταγή γιατί; Ρωτάει.
-Ενα μπουρμπουάρ να πιείς ένα καφεδάκι στην υγειά μου, απαντάει με στυλ ο δικός μας.
-Κοιτάξτε κύριέ μου,δε θέλω βέβαια να σας προσβάλλω,αλλά είμαι υποχρεωμένος να κάνω επιβεβαίωση στην τράπεζα ότι οι επιταγές έχουν αντίκρυσμα.Είναι μιά τυπική διαδικασία.Καταλαβαίνετε.Και μιάς και σήμερα είναι Σάββατο δεν μπορεί να γίνει αυτό.Αν θέλετε αφήστε μου τις επιταγές,πάρτε την απόδειξη και να έρθει η κυρία να πάρει το κόσμημα τη Δευτέρα το πρωί.Δώστε μου το τηλέφωνό σας να σας ειδοποιήσω
ο ίδιος προσωπικά.
-Κανένα πρόβλημα! Λέει ο τζίψι.-Κούκλα θα έρθεις νωρίς τη Δευτέρα να γίνεις πριγκιπέσσα.Δω το μπαλαμό είναι φίνος.Πάει ο κοσμηματοπώλης τη Δευτέρα το πρωί στην τράπεζα.Νομίζω στην τράπεζα Κρήτης του Κοσκωτά.Κι όχι μόνο είναι ακάλυπτη η επιταγή,αλλά δεν υπάρχει δεκάρα τσακιστή.
Παίρνει το γύφτο τηλέφωνο:-Συγγνώμη κύριε δεν μπορώ να δώσω το κόσμημα γιατί οι επιταγές είναι ακάλυπτες.
-Έλα μωρέ,δεν πειράζει κράτα το κολιέ! Και με το συμπάθειο για το ταλαιπωρία και χίλια φχαριστώ.Χάρη σε σένα εγκώ πήντηξα το Σάββατο βράδυ.

 Αγαπητέ αναγνώστη.Βάλε τώρα όπου γύφτος τους Έλληνες πολιτικούς,όπου κοσμηματοπώλη την Ε.Ε. κι όπου γκόμενα τον Ελληνικό λαό και θα καταλάβεις την ουσία.Στο ρόλο του Νίκου Αναστόπουλου ο Νίκος Αναστόπουλος..

k1kostas:
Η ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ

Μια από τις ιδέες τις σχετικές με την προπαγάνδα είναι η πλύση εγκεφάλου. Αυτή μπορεί να περιλαμβάνει μακρές πολιτικές ομιλίες ή συζητήσεις, μακρές υποχρεωτικές εντολές ανάγνωσης κ.ο.κ., επιστημονικές "αναμορφώσεις" αντιπάλων με βασανιστήρια, στέρηση τροφής και ύπνου, απομόνωση, απειλές, εξαντλητική ανάκριση, αντιμετώπιση αποστατημένων συντρόφων, ταπείνωση μπροστά σε συμπολίτες του.

ΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΩΦ

Ας κάνουμε με τη φαντασία μας ένα πείραμα. Έστω ότι έχουμε σε μια γωνιά δεμένο ένα πεινασμένο σκύλο. Σε μια στιγμή του παρουσιάζουμε ένα κομμάτι κρέας και τον αφήνουμε να το φάει. Έχουμε κανονίσει τόσο κατά την εμφάνιση όσο και κατά τη λήψη του κρέατος να κτυπά ένα κουδούνι. Επαναλαμβάνουμε το ίδιο πείραμα για αρκετές ημέρες. Κάποια ημέρα αποφασίζουμε να κτυπήσουμε το κουδούνι, αλλά χωρίς να παρουσιάσουμε ή να δώσουμε τροφή στο σκύλο. Πώς αντιδρά τότε ο σκύλος;

Παρατηρούμε ότι αρχίζουν να του τρέχουν τα σάλια, παρόλο που δεν βλέπει και δε γεύεται καμιά τροφή. Τι συμβαίνει; Όλες τις προηγούμενες ημέρες ο σκύλος είχε συνδυάσει το κτύπημα του κουδουνιού με τη θέα και τη λήψη της τροφής. Το ίδιο λοιπόν περιμένει και τώρα. Ο οργανισμός του λοιπόν προετοιμάζεται κατάλληλα. Ο εγκέφαλός του θεωρώντας ότι το γενικά πλαίσιο αναφοράς είναι και αυτή τη φορά το ίδιο, στέλνει μήνυμα στο σώμα του να προετοιμασθεί για τη λήψη της τροφής. Αρχίζει λοιπόν να έχει συελορροή. Δυστυχώς όμως αυτή τη φορά δεν υπάρχει τροφή. Άδικα προετοιμάσθηκε το σώμα του. Ο εγκέφαλός του έκανε λάθος και ο σκύλος μένει μετέωρος στο κενό.

Με τον ίδιο τρόπο θα αντιδρούσε και ένα παιδί σε μια αντίστοιχη περίπτωση, όταν εκείνη τη τελευταία φορά μαζί με το κουδούνισμα δεν εμφανιζόταν και το κουτάλι με το φαγητό. Παρόμοια θα αντιδρούσε ίσως και ένας ενήλικας, αφού οι ενστικτώδεις σωματικές αντιδράσεις ελέγχονται από το υποσυνείδητο, το οποίο έχει τη δική του λογική και συμπεραίνει εύκολα από το γενικό το ειδικό, από το γενικό πλαίσιο (το οποίο υποθέτει ότι είναι το ίδιο) την άμεση λήψη της τροφής.

Το προηγούμενο, υποθετικό για μας, πείραμα εκτελέστηκε πράγματι από το Ρώσο φυσιολόγο Ιβάν Παυλώφ (1849-1936) πολλές φορές και με διάφορα είδη σκύλων. Με βάση αυτό το πείραμα ο Παυλώφ θεμελίωσε τη περίφημη θεωρία του για τα εξαρτημένα ανακλαστικά.

Σύμφωνα με αυτήν ένας ζωντανός οργανισμός αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του μέσω των λεγόμενων "ανακλαστικών". Τα ανακλαστικά είναι ένα φαινόμενο του νευρικού συστήματος. Ένα ανακλαστικό βασικά συνδέει ένα ερέθισμα που προέρχεται από το περιβάλλον με την αντίδραση του οργανισμού (π.χ. η είσοδος ενός σκουπιδιού στο μάτι μου, προκαλεί το αυτόματο κλείσιμο του ματιού μου).

Ο Παυλώφ χώρισε τα ανακλαστικά σε δυο μεγάλες κατηγορίες: τα σταθερά (ανεξάρτητα, απόλυτα ή κληρονομικά), ανακλαστικά, που υπάρχουν εκ γενετής και είναι έμφυτα στους διάφορους οργανισμούς και τα εξαρτημένα ανακλαστικά, που είναι επίκτητα.

Σταθερό π.χ. ανακλαστικό του οργανισμού μας είναι η αναπνοή. Αυτή δεν εξαρτάται από τις εξωτερικές συνθήκες, αλλά είναι μια μόνιμη και αυτόματη αντίδραση του οργανισμού στο περιβάλλον (στην ύπαρξη της ατμόσφαιρας). Τα σταθερά ανακλαστικά δε μεταβάλλονται και γι αυτό δε μας απασχολούν ιδιαίτερα (αφού δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε). Τα εξαρτημένα όμως ανακλαστικά μας ενδιαφέρουν, γιατί αυτά εξαρτώνται κάθε φορά από τις συνθήκες του περιβάλλοντος κι επομένως αν αλλάξουμε τις εξωτερικές συνθήκες, μπορούμε να αλλάξουμε και αυτά. Αντικαθιστώντας π.χ. τεχνητά τη θέα και τη λήψη της τροφής με το κτύπημα του κουδουνιού (το οποίο συνδέσαμε ευφυώς με αυτές), επιτυγχάνουμε με το άκουσμα του κουδουνιού να έχουμε μια συγκεκριμένη (αν και κατά αρχάς άσχετη με αυτό) φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού (συελορροή). Προβάλλοντας σε μια διαφήμιση μπύρας μια ωραία ημίγυμνη γυναίκα με σεξουαλικά υπονοούμενα (π.χ. η πιο υπέροχη ξανθιά που μπορούμε να γευθούμε...) προσπαθούμε να δημιουργήσουμε το εξαρτημένο ανακλαστικό της αγοράς αυτού του προϊόντος, για να μπορέσει να απολαύσει δήθεν ο καταναλωτής αυτή την υπέροχη ξανθιά (η οποία, ας σημειωθεί, από μόνη της είναι τελείως άσχετη με την οποιαδήποτε μπύρα). Φαίνεται ανόητο και όμως ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ!. Το αποδεικνύει άμεσα η πληθώρα των διαφημίσεων αυτού του επιπέδου. Και λειτουργεί, γιατί ο συνειρμός που επιτυγχάνεται είναι υποσυνείδητος και όπως είπαμε το υποσυνείδητο έχει τη δική του "λογική".

Μπορούμε δηλαδή συνδυάζοντας διάφορα σταθερά ή απόλυτα ερεθίσματα με τεχνητά δικά μας "σήματα", να στέλνουμε μόνο τα σήματα και να έχουμε από τον οργανισμό την αντίδραση ακριβώς που επιθυμούμε. Με άλλα λόγια, διαμορφώνοντας το περιβάλλον όπως θέλουμε, καθορίζουμε και τις αντιδράσεις που θα έχει ο άνθρωπος. Από την άλλη μεριά πάλι ο άνθρωπος κατέχει το λόγο, δε χρειάζεται να του δείξουν το φαγητό για να αντιδράσει, μπορούν να του μιλήσουν γι’ αυτό, μπορούν να του το περιγράψουν. Αυτό ακριβώς κάνει η προπαγάνδα!

Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν και τα διάφορα σύμβολα, εμβλήματα, συμβολικές λέξεις, συμβολικές χειρονομίες και οποιεσδήποτε γενικά συμβολικές εκφράσεις που συνδέονται με μια ορισμένη ιδέα ή ιδεολογία. Η θέα ή η χρησιμοποίηση ενός απ' αυτά, φέρνει αυτόματα συνειρμικά στο νου μας την αντίστοιχη ιδέα ή ιδεολογία. Είναι τα κουδουνίσματα που μας δείχνουν το κρέας, η εκκλησία που με τη θέα της ο πιστός κάνει αμέσως το σταυρό του, σκύβει ταπεινά προς τα κάτω το κεφάλι του και προφέρει από μέσα του λίγα λόγια ευλάβειας επανατροφοδοτώντας το σύστημα της πίστης του.

Ο Παβλώφ με τα πειράματά του έθεσε τις βάσεις της θεωρίας που ονομάσθηκε "μπηχεβιορισμός" ή ψυχολογία της συμπεριφοράς.

Ας συνεχίσουμε όμως το παυλωφικό μας πείραμα. Τι θα γίνει αν συνεχίσουμε να προκαλούμε εξαρτημένα ανακλαστικά (να κτυπάμε το κουδούνι) για πολύ χρόνο χωρίς να εμφανίζουμε το κρέας; Πώς θα αντιδράσει ο σκύλος;

Το πείραμα δείχνει ότι ο σκύλος στο τέλος παύει να αντιδρά στο άκουσμα του κουδουνιού (να βγάζει σάλια περιμένοντας το φαγητό). Αν θέλουμε να διατηρήσουμε το συνειρμό ανάμεσα στο άκουσμα του κουδουνιού και στο κρέας, θα πρέπει που και που να του παρουσιάζουμε και το κρέας!

Αν όμως εξακολουθήσουμε να κτυπάμε το κουδούνι χωρίς να εμφανίζουμε το κρέας για αρκετό καιρό, τα μη ικανοποιούμενα σήματα θα προκαλέσουν τελικά στο σκύλο μια υπνωτική κατάσταση. Αυτός δε θα αντιδράσει ακόμα και όταν την επόμενη φορά μαζί με του κουδούνισμα του δώσουμε και το κρέας! Αδιαφορεί γι' αυτό! Ούτε που το δοκιμάζει! Έχει κουραστεί τόσο καιρό να το περιμένει άδικα. Έχει κουραστεί τόσο πολύ, που τελικά αδιαφορεί τελείως και για το κουδούνισμα και για το ίδιο το κρέας. Βρίσκεται σε μια κατάσταση πλήρους απάθειας και αποχαύνωσης. Η προσωπικότητά του έχει παραλύσει και η βούλησή του έχει εκμηδενισθεί. Δεν αντιδρά φυσιολογικά. Αδιαφορεί για τα πάντα.

Το ίδιο ακριβώς έχει εφαρμοστεί δυστυχώς, με επιστημονικό μάλιστα τρόπο, και στους ανθρώπους!. Εδώ ακριβώς βρίσκει τη θέση της η διαδικασία της "πλύσεως του εγκεφάλου".

Αν ακολουθήσουμε τη κατάλληλη τεχνική, η οποία βασίζεται στα προηγούμενα συμπεράσματα από τα πειράματα του Παυλώφ και των μαθητών του, το άτομο θα χάσει τελείως τη προσωπικότητά του. Θα βρεθεί σε μια βαθιά νευρική κατάπτωση και θα εκτελέσει παθητικά και πειθαρχικά όλες τις εντολές των ανακριτών του. Είναι σαν ένα μικρό παιδί, μπορεί να δεχθεί οτιδήποτε. Μπορείς να του μάθεις ό,τι θες. Μπορείς, αν θες, να του αλλάξεις την ιδεολογία. Μπορείς, αν θες, να το κάνεις από εχθρό οπαδό σου και υπερασπιστή των ιδεών σου. Μπορείς να του "πλύνεις" τελείως τον εγκέφαλο, ώστε να ξεχάσει όλα όσα ήξερε ή πίστευε και να τον προγραμματίσεις από δω και στο εξής να ξέρει και να πιστεύει μόνο αυτά που εσύ θες! Είναι βάναυσο, ανήθικο και απάνθρωπο και όμως έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν και εξακολουθεί να γίνεται και σήμερα στις "βάρβαρες", αλλά και στις "πολιτισμένες" χώρες.

Έτσι εξηγούνται οι "ομολογίες" των κατηγορουμένων στις περίφημες δίκες της Μόσχας τη δεκαετία του 1930, στις οποίες οι αντίπαλοι του σταλινικού καθεστώτος ομολογούσαν σα μικρά παιδιά ότι ήταν προδότες, φασίστες, ότι πρόδωσαν τη πατρίδα τους και το προλεταριάτο και αυτοκατηγορούνταν, φτάνοντας μάλιστα στο ανήκουστο σημείο να ζητήσουν οι ίδιοι από το δικαστήριο για τον εαυτό τους την εσχάτη των ποινών!

Κάτι ανάλογο κάνουν πολλές φορές μερικές φιλάρεσκες γυναίκες που φορτίζουν και εκφορτίζουν διαδοχικά τους θαυμαστές τους με ενδιαφέρον, αδιαφορία, μέχρι να τους κάνουν κυριολεκτικά να καταρρεύσουν ψυχολογικά, να τις ερωτευθούν τρελά και να γίνουν κυριολεκτικά σκλάβοι τους.

Την ίδια τακτική του Σκωτσέντζικου ντους ακολούθησε και ο Γκαίμπελς πριν εισβάλλει στην Αυστρία κουράζοντας τους συμμάχους με το θα μπω δε θα μπω (διαδοχικές συγκεντρώσεις και αποσύρσεις των στρατευμάτων του στα σύνορα), μέχρι που τελικά μπήκε και κανείς δεν αντέδρασε.

Η πλύση εγκεφάλου όμως μπορεί να είναι εκτός από ατομική και συλλογική. Τρανταχτό παράδειγμα είναι τα θύματα της περίφημης μαοϊκής "Πολιτιστικής Επανάστασης" που διαπομπεύονταν δημόσια στους δρόμους αυτοκατηγορούμενα για τα φοβερά τους αντεπαναστατικά "εγκλήματα" και τελικά "αναμορφώνονταν" με τις γνωστές πλυσεγκεφαλικές μεθόδους.

Τα πειράματα του Παυλώφ έγιναν όπως είπαμε με πολλά και διάφορα σκυλιά. Όλα τους στο τέλος κατέρρευσαν ψυχικά και νοητικά. Απλά μερικά κατέρρευσαν γρηγορότερα και άλλα αργότερα.. Πρώτα κατέρρευσαν τα "οξύθυμα", μετά τα "ζωηρά" και στο τέλος τα πολύ "ήρεμα". Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Όλοι τελικά σπάνε, όλοι καταρρέουν, όσο σκληροί και να είναι. Κανένας δεν αντέχει επ' άπειρον.

Στη παραδοσιακή πλύση εγκεφάλου το άτομο απομονώνεται από το περιβάλλον του και από τις πηγές πληροφόρησης (σήμερα χρησιμοποιούν και μηχανές αισθητηριακής απομόνωσης), αποπροσανατολίζεται με κατάλληλα μπερδεμένα, ακανόνιστα, έντονα, ηχητικά και οπτικά σήματα, ενώ συγχρόνως υποσιτίζεται, κρατιέται άυπνο, απειλείται, βρίζεται, κατηγορείται, εκβιάζεται και ανακρίνεται συνεχώς, μέχρι που τελικά καταρρέει. Λίγο πριν καταρρεύσει, πριν τρελαθεί τελείως, παρεμβαίνει ο αναμορφωτής του που τον "σώνει" αναμορφώνοντάς τον και προσδίδοντάς του μια αρεστή στο καθεστώς ή στην υπηρεσία προσωπικότητα. Γίνεται πια ένας τέλειος οπαδός του συστήματος, ένας γενίτσαρος, ένας ακούσιος εξωμότης.

k1kostas:
ΤΡΟΠΟΙ ΑΜΥΝΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ


Όταν σε μια πόλη εκτιμούνται ο πλούτος και οι πλούσιοι, η αρετή και οι χρηστοί άνθρωποι περιφρονούνται (Πλάτωνας, Πολιτεία)

Εκείνο που πείθει τους ακροατές είναι ο χαρακτήρας του ρήτορα και όχι ο λόγος του (Μενάνδρου)

Η δημαγωγία δεν ταιριάζει σε μορφωμένο άνθρωπο, αλλά σε αμαθή και κακοήθη (Αριστοφάνη, Ιππής)

Υπάρχουν δυο τρόποι ρητορείας: ο ένας είναι η κολακεία και η αισχρή δημηγορία, ενώ ο άλλος είναι ο ωφέλιμος γιατί προετοιμάζει τις ψυχές των πολιτών να γίνουν όσον το δυνατόν καλύτερες και αγωνίζεται να λέγει τα άριστα, είτε αυτά θα είναι ευχάριστα, είτε δυσάρεστα στους ακροατές (Πλάτωνας, "Γοργίας")

Δεν υπάρχουν διαφορετικές γνώμες μεταξύ των ανθρώπων για το πολίτευμα, αλλά για τα ιδιωτικά συμφέροντα καθενός (Λυσία)


Δεν είμαστε οπαδοί κανενός κόμματος. Γενικότερα δεν είμαστε οπαδοί κανενός. Δεν φατριαζόμαστε, δεν υποστηρίζουμε με πάθος καμία θέση, γιατί σε κάθε θέση υπάρχει αντίθεση και σε κάθε λόγο αντίλογος. Όποιος έχει γνώσεις και είναι ιδιαίτερα ευφυής, μπορεί να υποστηρίξει εξίσου σθεναρά και τις δυο θέσεις. Καμιά δεν είναι λογικά ισχυρότερη από την άλλη. Όλες οι λογικές στην ύστατη ανάπτυξή τους ισοφαρίζουν, για να μην πούμε καλύτερα ότι ανακυκλώνονται, αυτοαναιρούνται, ότι η δεξιά γίνεται αριστερά και η αριστερά δεξιά. Η ίδια η λογική στην ύστατη ανάπτυξή της αυτοαναιρείται. Μόνο οι πολύ λογικοί μπορούν να καταλάβουν τους περιορισμούς της λογικής τους: να φτάσουν μετά από πολύχρονες προσπάθειες στη κορυφή της και να κατρακυλήσουν μετά με χαμόγελο, γνώση και κατανόηση πάλι κάτω. Οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις είναι απλώς ανόητες, δεν οδηγούν πουθενά και δεν αποδεικνύουν τίποτα. Και αν τυχόν κάποια στιγμή μια ιδεολογία φαίνεται να αποδεικνύει κάτι καλύτερο από μια άλλη, αυτό σημαίνει ότι ο υποστηρικτής της χειρότερης ήταν απλώς χειρότερος ρήτορας από τον άλλον και όχι η ιδεολογία του χειρότερη. Θα μπορούσε κάποιος καλύτερος ρήτορας απ' αυτόν να αποδείξει τελικά σαν χειρότερη την προηγουμένως αποδειχθείσα καλύτερη ιδεολογία, και πάει λέγοντας σε έναν ατέρμονα κύκλο που δεν οδηγεί πουθενά. Η λογική δεν αποδεικνύει τίποτα, τουλάχιστον σε επίπεδο ιδεολογιών, και όσο πιο μορφωμένος και ευφυής είναι ένας άνθρωπος, τόσο βαθύτερα το καταλαβαίνει αυτό και δεν πολεμάει πια, δεν αντιπαρατίθεται, αλλά χαμογελάει με κατανόηση, αν και με κάποια δόση λύπης, μπροστά σε κάθε φατριασμό.

Αν η λογική δεν μπορεί να αποδείξει από μόνη της τίποτα στο επίπεδο των ιδεολογιών, τότε δε μένει παρά μονάχα η καρδιά, και η καρδιά χτυπά αριστερά! και αυτό δεν είναι καμιά λογική απόδειξη, αλλά ένα βαθύ, μύχιο συναίσθημα γι' αυτούς που μπορούν να αισθάνονται πέρα από τα στενά και ψυχρά όρια ενός στείρου και αδιέξοδου εγωκεντρισμού. Λέγοντας ότι η καρδιά χτυπάει αριστερά δεν εννοώ τη παραδοσιακή αριστερά με τις γνωστές πρακτικές και μεθόδους της, αλλά τις αρχικές αγνές και άχραντες συλλήψεις της από τον κόσμο των ιδεών: την υπέρβαση της ατομικότητας και χωριστικότητας, την αταξικότητα, τη συλλογικότητα, την αδελφοσύνη, τη συντροφικότητα, το διεθνισμό, τη πτώση των συνόρων, τη συνεννόηση και κατανόηση, την ανιδιοτέλεια, το έλεος, την αλληλεγγύη. Με άλλα λόγια την εξισορρόπηση του ΕΓΩ με το ΕΜΕΙΣ, τη πρόσθεση μιας ακόμα διάστασης στην άχαρη φιλαυτία. και εσωστρέφειά μας. Άλλο όμως οι συλλήψεις, άλλο η πρόσκαιρη επικοινωνία με τη καρδιά και άλλο οι πρακτικές της αριστεράς. Η παραδοσιακή αριστερά εστιάστηκε, αγίασε τα χυδαία και "δεξιά" για τις συλλήψεις της μέσα και ξέχασε, απομακρύνθηκε συλλήβδην από το σκοπό: δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, δικτατορία του προλεταριάτου, λαοκρατία, σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα, η ειρήνη σαν τη συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα και διάφορες άλλες ανόητες λογικές και ανίερα παντρολογήματα αριστερών συλλήψεων με δεξιές μεθόδους. Οι φιλόσοφοί της αντικαταστάθηκαν από πολεμοκάπηλους στρατηγούς που αναλύουν τον εχθρό, χαράσσουν τακτικές και στρατηγικές, προτείνουν γραμμές, επιτίθενται, υποχωρούν, προπαγανδίζουν, παρασέρνουν, ψεύδονται, παραπλανούν, όλα για ένα και μόνο σκοπό: την επανάσταση, τη τελική κατατρόπωση του εχθρού και την επιβολή της πολυπόθητους γι' αυτούς "δικτατορίας του προλεταριάτου" και στη πραγματικότητα δικτατορίας των κομματαρχών και γραφειοκρατών τους.

Είναι γεγονός ότι έχουν μιάνει ανεπανόρθωτα τις αρχικές καθαρές ιδέες της καρδιάς και δεν τους αξίζει καμιά εμπιστοσύνη. Το κίνητρο της αγάπης και της στοργής, επικουρούμενο από αυτό της χαράς και απόλαυσης υπερφαλαγγίστηκαν τα μέγιστα από το πρωτόγονο κίνητρο μιας στείρας πολεμικότητας και αντιπαράθεσης με τον πολιτικό αντίπαλο. Αντί οι αρχικές αγνές ιδέες να διαχυθούν από καρδιά σε καρδιά και να αγκαλιάσουν ολόκληρο το κόσμο και να φέρουν από μόνες τους την ειρηνική επανάσταση και την πραγματική αλλαγή, μηχανεύθηκαν πρακτικές βίαιης επιβολής τους πάνω στο σκεπτικό ότι ο εχθρός θα αντιδράσει και δεν θα επιτρέψει την εξάπλωσή τους. Και βέβαια ο εχθρός αντέδρασε όταν είδε τις πρακτικές τους, φοβούμενος για τη δική του ασφάλεια, και θεώρησαν με αυτό ότι αυτοδικαιωνόντουσαν, ότι συνέβη αυτό ακριβώς που είχαν προβλέψει και πάνω στο οποίο στήριζαν τη στρατηγική τους: την αδυσώπητη αντίδραση και αντίσταση του εχθρού. Και συνέχισαν με τις ίδιες πρακτικές, διαιωνίζοντας την άστοχη και άκαρπη αντιπαράθεση και διαρκή σύγκρουση, ενώ θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιήσει πιο αποτελεσματικά και πιο έξυπνα όπλα για τη πραγματική αφύπνιση των ανθρώπων, χωρίς να οδηγήσουν σε συσπείρωση και συνασπισμό τον αρχικά ιδεολογικά διαιρεμένο "εχθρό" τους. Θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για παράδειγμα την ειρηνική, συνωμοτική, διείσδυση στα πόστα της εξουσίας σε παγκόσμιο επίπεδο και όχι σε μια μόνο χώρα, με καρτερία, μεθοδικότητα και οργάνωση, χρησιμοποιώντας συνειδητοποιημένους επιλεγμένους ταλαντούχους αδελφούς και συντρόφους σε μυστικές αποστολές κατάληψης όλων των βασικών πόστων εξουσίας. Και μετά, όταν θα το είχαν επιτύχει αυτό, θα μπορούσαν να επιβάλλουν τη "δικτατορία" της μόρφωσης και του πολιτισμού, ξέροντας ότι η "εχθρική" ελίτ ευνουχισμένη δεν θα έχει πια τη δύναμη και τα μέσα να επηρεάσει κανέναν και με το καιρό θ' αναγκασθεί να αφομοιωθεί και αυτή στην πανανθρώπινη οικογένεια.

Πολύ ουτοπική η λύση που μας προτείνεις, θα μου πείτε και θα συμφωνήσω εν μέρει μαζί σας. Το πρόβλημα είναι ότι όλοι μας έχουμε ένα φασίστα και ένα μπάτσο μέσα μας, όσα ωραία λόγια και να λέμε. Η μεγαλύτερη, δυσκολότερη και πιο ωραία νίκη απ' όλες, όπως είχε πει ο Πλάτωνας, είναι το να νικήσεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου, το να μπορέσεις πραγματικά να μην είσαι ένα κρυφό, καχέκτυπο αντίγραφο του εχθρού σου, με μια επιφανειακή μόνο ωραία περιβολή, αλλά η πλήρης και ζωντανή εκδήλωση των αρχών και των ιδεών σου. Αν όλοι οι φασίστες, οι μπάτσοι, οι καταπιεστές, οι ωφελιμιστές, οι εγωκεντριστές δεν εξαφανιστούν από μέσα μας και από μια πραγματική λεγεώνα δαιμόνων δε γίνουμε μία μοναδική, συμπαγής, αδαμάντινη προσωπικότητα, δεν θα μπορούμε να προσφέρουμε τίποτα σε αυτό το έργο, σε αυτή τη μυστική αποστολή. Κάποια στιγμή ή θα συνεργαστούμε με τον εχθρό μας, ή θα γίνουμε σαν κι αυτόν. Υπάρχουν πολλοί "αριστεροί" που όταν κατάφεραν να πάρουν εξουσία, πόστο ή χρήμα στα χέρια τους έγιναν δεξιοί, καπιταλιστές και φασίστες. Ένας αριστερός οικοδόμος που έγινε πρόσφατα εργολάβος οικοδομών, είναι πολλές φορές από τα χειρότερα αφεντικά τόσο σε σχέση με τους εργάτες του, όσο και με τις κλεψιές και απάτες στα υλικά που κάνει. Βάλτε μου το μεγαλύτερο επαναστάτη στο Τσαρικό θρόνο της Ρωσίας και δέστε μετά τη κατάντια του, επεσήμανε ο Μπακούνιν. Το άρχειν φθείρει πάντας, αστούς και προλετάριους. Η κοινωνία μας είναι ένας κατοπτρισμός του εαυτού μας, το ίδιο και οι ηγέτες μας - Το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσιν", είπε ο Ισοκράτης. Αν θες να δεις το επίπεδο ενός λαού, είπε ο Σωκράτης, δες απλώς το επίπεδο των ηγετών του. Για πια επανάσταση λοιπόν μιλάμε; για ποιου είδους δικτατορία, αφού συνήθως ο πρώην καταπιεσμένος γίνεται, όταν του επιτραπεί, ο χειρότερος δυνάστης;

Ο ιδεολογικός λοιπόν εχθρός μας φωλιάζει μέσα μας. Ας τον νικήσουμε πρώτα εκεί και μετά θα δούμε ότι δεν είναι και τόσο δύσκολο να νικήσουμε ειρηνικά και την εξωτερική του αντανάκλαση. Αλλά για να μπορείς να διακρίνεις τον "εχθρό" μέσα σου, θα πρέπει να διαθέτεις απόσταση και διάκριση, που συνήθως μας λείπουν. Θα πρέπει λοιπόν κάποιος άλλος που σέβεσαι, που αναγνωρίζεις, που εκτιμάς να σου δείξει τα διάφορα πρόσωπα του "εχθρού" μέσα σου και με τη πείρα του να σε νουθετήσει πώς να τα αντιμετωπίσεις. Για το σκοπό όμως αυτό χρειάζεται μια εσωτερική σχολή κι ένας δάσκαλος, όπου θα μάθεις σα μαθητής τον εαυτό σου και όπου θα μπορείς να εκπαιδευθείς συγχρόνως, ανάλογα με τις ικανότητές σου, στη μυστική αποστολή που θα σου ανατεθεί για να διεκδικήσεις τελικά ένα πόστο εξουσίας. Ναι χρειαζόμαστε ένα νέου είδους τεκτονισμό, μια νέα υπερμυστική εταιρία, μια Νέα Στοά Μύησης των Πρακτόρων της Συνείδησης και του Ελέους, που θα πολεμήσουν με νέους τρόπους και μεθόδους την Ιδιοτέλεια της ελιτίστικης μειοψηφίας, που θα επιλέγονται με εξαιρετική σύνεση με γνώμονα τη καθαρότητα της καρδιάς και του νου τους και οποίοι θα καλύπτονται από τους πλέον απαράβατους Όρκους Μυστικότητας. Και ας επισημανθεί μια και για πάντα: ο δίκαιος και ενάρετος, ο ανιδιοτελή πρωτεργάτης της Συνείδησης και του Ελέους δε θα είναι χριστιανικής μορφής του τύπου "γυρίζω και το άλλο μάγουλο για το επόμενο σκαμπίλι", ή "σφάξε με πασά μου ν' αγιάσω", αλλά εξισορροπητικής, καμπαλιστικής μορφής: ισορροπώντας το έλεος με την αυστηρότητα και τη πραότητα με το Σπαθί της Δικαιοσύνης. Δεν είμαστε χριστιανοί, δεν είμαστε οπαδοί κανενός, είμαστε οι Επαναστάτες της Συνείδησης και του Ελέους, αλλά αυτούς δεν τους διεκδικεί κανείς, παρά μονάχα η εσωτερική τους επίγνωση.

Αυτά ως προς την "ουτοπική" αλλαγή. Αλλά ας πούμε λίγα παραπάνω λόγια πάνω στο θέμα του μυαλού και της καρδιάς. Το μυαλό αναπτυσσόμενο από μόνο του χωρίς τη συνδρομή της καρδιάς γίνεται αυθάδες, άπληστο, κυριαρχικό, υπερφίαλο, ιδιοτελές, με άλλα λόγια αυτό που οι "προοδευτικοί" χαρακτηρίζουν σαν "δεξιά" νοοτροπία. Από την άλλη μεριά η καρδιά χωρίς τη συνδρομή του μυαλού γίνεται ευήθης, εύπιστη, εύκολα παρασυρόμενη, παραπλανόμενη και πλανευόμενη, εκμεταλλεύσιμη, καθοδηγούμενη, ετεροκατευθυνόμενη, ποδηγετούμενη, χειραγωγούμενη, ελεγχόμενη από μια μικρή πονηρή μειοψηφία, με λίγα λόγια ΑΝΟΗΤΗ. Χρειάζεται λοιπόν ένας σωστός συγκερασμός νου και καρδιάς για να επέλθει ισορροπία. Πρέπει να μάθουμε να σκεπτόμαστε και με τη καρδιά μας και να συναισθανόμαστε και με το μυαλό μας, για να είμαστε πλήρεις. Πρέπει τελικά αυτά τα δυο βασικά κέντρα μας να επικοινωνήσουν αρμονικά, να ισορροπήσουν, να ανταλλάξουν γνώσεις και πληροφορίες, να ανοίξουν καινούργιους δρόμους νοοαίσθησης, να καινοτομήσουν. Με τη σωστή, ισορροπημένη συνεργασία νου και καρδιάς θα ανακαλυφθεί και η τετάρτη διάσταση, το χωροχρονικό βάθος του "αυτοί" (οι άγνωστοι, οι μακρινοί), στη μέχρι τώρα ελλιπή μονοδιάστατη (ΕΓΩ), διδιάστατη (Εγώ και εμείς) ή τρισδιάστατη για τους ελάχιστους (εγώ, εμείς, εσείς) πραγματικότητά μας

Αλλά όπως είπαμε η καρδιά χτυπά αριστερά κι' επομένως δε θα υπάρχει τέλεια, στατική ισορροπία, αλλά μια δυναμική ισορροπία, την οποία θα ελέγχει η καρδιά, το ανώτερο, αφυπνισθέν πια, συναισθηματικό κέντρο μας, που θα αποτελεί και τη βάση του οικοδομήματος που θα έχει σαν κολώνες τη λογική. Επιτέλους το Απολλώνιο και το Διονυσιακό στοιχείο σε πλήρη αρμονία. Γένοιτο!

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[#] Επόμενη σελίδα

[*] Προηγούμενη σελίδα