Σημερα ηταν ευκολο να βρεις βενζινη αλλα οχι να πεταξεις αετο. Ο Καραγιαννης απογειωθηκε λιγο πριν τις 14:00 με καταπληκτικο ουρανο για μια συντομη εξασκηση στην τεχνικη προσγειωσης. Μεχρι να τον μαζεψουμε και να ανεβουμε πανω για την πτηση μας ειχαν εξαφανιστει ολα τα cumulus και απογειωθηκαμε με καθαρο μπλε ουρανο και μετριο αερακι. Ο Ταλιμπαν καταφερε να φτασει κορυφη με διαφορες κομπινες πηγαινοντας απο το ενα θερμικο στο αλλο, περνωντας απο την μια ραχη στην αλλη και κερδιζοντας σιγα-σιγα-πολυ σιγα υψος. Εγω μπορεσα να εκμεταλλευθω το μονο κανονικο θερμικο που υπηρχε (και ενω ετοιμαζομουν να ανοιξω ζωνη και να παω για προσγειωση) και πηγα μεχρι τα 1900 asl χωρις να το αφησω - δεν υπηρχε και κατι αλλο δηλαδη. Πανω απο την κορυφη του βουνου υπηρχαν φουσκες και αναταραξεις και ξυλο και τρελα πατηματα εως -5 στο βαριο. Οταν εχανα υψος γυριζα στο ιδιο εκεινο θερμικο, τιποτα αλλο δεν κυκλονωταν.
Ο Ταλιμπαν προσγειωθηκε ανακατεμενος απο τις αναταραξεις, λιγο αργοτερα και εγω, ο Καραγιαννης ειχε ηδη πεταξει την δευτερη πτηση του και μας περιμενε στην προσγειωση. Τελικος απολογισμος: κανενας δεν ξερασε !!!
Οψομεθα για πιο γλυκες συνθηκες στην επομενη πτηση.
Χρήστες σε σύνδεση
